Εκφωνήθηκε κατά την ακολουθία των Αγίων Παθών

Φρικτές αλλά και γεμάτες από Θείο μεγαλείο ήταν οι τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Με κακία και μίσος αλλά και με δέος παρακολουθούσαν τα βάσανα του Εσταυρωμένου οι άσπονδοι εχθροί Του. Ο ληστής, ο σταυρωμένος στα δεξιά του Κυρίου Ιησού, με πολύ προσοχή και θαυμασμό άκουσε την προσευχή Του για αυτούς που Τον σταύρωσαν, οι οποίοι «οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λκ. 23,34). Γι΄ αυτόν ήταν πιο εύκολο να υπομένει τα βάσανα επειδή τα χέρια και τα πόδια του δεν ήταν καρφωμένα αλλά δεμένα στο σταυρό.

Ο σταυρωμένος δίπλα του Υιός του Θεού μερικές φορές έστρεψε προς αυτόν την αγία κεφαλή Του, έριξε πάνω του το φωτεινό Του βλέμμα, που τα πάντα βλέπει, και με προσοχή κοίταξε τα μάτια και την καρδιά του. Ένα τέτοιο χαριτωμένο βλέμμα δεν είχε ξαναδεί ποτέ του ο ληστής στα μάτια των κοινών ανθρώπων. Του προκάλεσε μεγάλη έκπληξη το γεγονός ότι δεν άκουσε από τον εσταυρωμένο Ιησού όχι μόνο τις κραυγές του δυνατού πόνου αλλά ακόμα και ούτε ένα στεναγμό. Η συναίσθηση ότι δίπλα του βρίσκεται όχι ένας κοινός άνθρωπος αλλά ο ασύγκριτα μεγαλύτερος όλων των ανθρώπων, μεγάλωνε όλο και περισσότερο στον ληστή.

Διάβασε τα παράξενα λόγια, τα οποία ήταν γραμμένα πάνω από το κεφάλι του εσταυρωμένου Χριστού: «Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖαος ὁ βασιλεύς τῶν Ἰουδαίων» (Ιω. 19,19). Ξαφνικά έλαμψε μέσα του βαθειά η πεποίθηση ότι Αυτός εδώ δεν είναι μόνο ο βασιλιάς των Ιουδαίων, αλλά είναι ο ασύγκριτα μεγαλύτερος όλων των βασιλέων της γης, ο Επουράνιος Βασιλεύς και Δεσπότης όλων των κτιστών όντων. Βαθειά καταπλησσόμενος με αυτή τη σκέψη του, παρακάλεσε δειλά τον εσταυρωμένο Κύριο: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθεις ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λκ. 23,42). Ταπεινά παρακαλούσε τον Αθάνατο Θεό μόνο να τον θυμηθεί, τον κακόμοιρο και αισχρό ληστή, όταν θα υψωθεί στην Επουράνια Βασιλεία Του.

Και τώρα ακούστε όλοι, ακούστε με θαυμασμό ποια καταπληκτική απάντηση άκουσε ο ληστής από τον Υιό του Θεού, τον εσταυρωμένο από τους φθονερούς Του εχθρούς: «Σήμερον μετ΄ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ» (Λκ. 23,43). Εμείς πιστεύουμε ότι μόνο για την φλογερή του πίστη στον Υιό του Θεού, για το ότι στράφηκε ξαφνικά με όλη την καρδιά του σ΄ Αυτόν, ακόμα και χωρίς να μετανοήσει και να παρακαλέσει για την άφεση των αμαρτιών του, την ίδια ημέρα έγινε μέτοχος της μακαρίας ζωής στον παράδεισο, αυτός ο άσπλαχνος ληστής για τον οποίο ο φόνος και η ληστεία απροστάτευτων ανθρώπων ήταν το επάγγελμά του.

Αυτή η σκέψη του ενδυναμώθηκε ακόμα πιο πολύ, όταν άκουσε τους εμπαιγμούς των εχθρών του εσταυρωμένου Χριστού, οι οποίοι έλεγαν: «Σῶσον σεαυτόν· εἰ Υἱός εἶ τοῦ Θεοῦ, κατάβηθι ἀπό τοῦ σταυροῦ…Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτόν οὐ δύναται σῶσαι: εἰ βασιλεύς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπό τοῦ σταυροῦ καί πιστεύσομεν ἐπ΄ αὐτῷ» (Μθ. 27, 40-42). Τον αποκαλούν Υιό του Θεού!... Ποιος άραγε είναι Αυτός; Ω πόσο σημαντικό και πόσο παρηγορητικό είναι αυτό για μας, οι οποίοι επίσης είμαστε φορτωμένοι με πολλές αμαρτίες!

Ας θυμηθούμε και την κακόμοιρη πόρνη, η οποία με τα δάκρυά της έβρεξε τα πόδια του Σωτήρα στο σπίτι του Σίμωνα του Φαρισαίου. Ας θυμηθούμε πως χωρίς καμία παράκληση από μέρους της, μόνο για τα δάκρυά της, της άφησε ο Κύριος όλες τις αισχρές αμαρτίες της.

Ας θυμηθούμε και τον παράλυτο τον οποίο κατέβασαν στα πόδια του Ιησού, αφού απεστέγασαν τη στέγη του σπιτιού, διότι δεν μπόρεσαν να μπουν εξαιτίας του όχλου που μαζεύτηκε γύρω Του. Ο Πανάγαθος Υιός του Θεού δε ζήτησε από τον παράλυτο να μετανοήσει για τις αμαρτίες του και να Τον παρακαλέσει να τον θεραπεύσει. Του ήταν αρκετή η μεγάλη πίστη και η παρρησία, οι οποίες τον υποκίνησαν στο να τολμήσει να κάνει αυτή τη ριψοκίνδυνη πράξη, να αποστεγάσει δηλαδή τη στέγη ακριβώς πάνω από το κεφάλι του Ιησού. Και τότε άκουσαν οι άνθρωποι τον θεϊκό λόγο, ο οποίος τους προκάλεσε μεγάλη έκπληξη: «Ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. Ἔγειρε καί ἆρων τόν κράβαττόν σου καί περιπάτει» (Μκ.2, 5-11).

Ας θυμηθούμε και την μακαρία Ταϊσία, η οποία είχε κάνει πολλές αγαθοεργίες στους μοναχούς της Αιγύπτου, αλλά μετά, με τη δύναμη του διαβόλου, παρασύρθηκε στην οδό της ακολασίας. Πολύ δάκρυζαν και προσεύχονταν γι΄ αυτήν οι μοναχοί και τελικά έστειλαν σ΄ αυτήν έναν μεγάλο ασκητή τον Ιωάννη τον Κολοβό. Με τα δάκρυά του και το φλογερό του λόγο για την επιστροφή της στην οδό της σωτηρίας, τόσο βαθειά συντάραξε την ψυχή της Ταϊσίας, ώστε αυτή έπεσε στα πόδια του κα τον παρακαλούσε να την οδηγήσει σε κάποιο γυναικείο μοναστήρι για μετάνοια. Άφησε όλη την περιουσία της και μέχρι αργά το βράδυ ακολουθούσε τον όσιο Ιωάννη. Όταν σταμάτησαν για διανυκτέρευση η Ταϊσία ξάπλωσε στη γη για να κοιμηθεί και ο Ιωάννης, αφού απομακρύνθηκε απ΄ αυτήν, άρχισε να προσεύχεται. Προσευχόταν πολλή ώρα και μετά κοιμήθηκε. Τα μεσάνυχτα σηκώθηκε και είδε στο μέρος όπου κοιμόταν η Ταϊσία ένα μεγάλο φως από τον ουρανό μέχρι την γη. Μέσα σ΄ αυτό το επουράνιο φως οι άγγελοι οδήγησαν στους ουρανούς την ψυχή της Ταϊσίας, που μόλις είχε πεθάνει. Και άκουσε ο Ιωάννης μία φωνή που έλεγε: «Ο Κύριος δέχθηκε την μετάνοια της Ταϊσίας.

Λίγο καιρό κράτησε η μετάνοιά της αλλά μετανόησε με πολύ ζήλο και θέρμη».

Είναι πολύ μεγάλο και άγνωστο το βάθος της ανθρώπινης καρδιάς αλλά μόνο ο καρδιογνώστης Θεός μπορεί να δει μέσα της το τίμιο ανάμεσα σε όλα τα ανάξια. Στον προφήτη Ιερεμία είπε καθαρά: «Ἐάν ἐξαγάγῃς τίμιον ἀπό ἀναξίου, ὡς στόμα μου ἔσῃ» (Ιερ. 15,19).
Να θυμόμαστε και εμείς αυτό το μεγάλο λόγο και τα χαριτωμένα εκείνα παραδείγματα της συγχώρησης την τελευταία στιγμή του σταυρωμένου μαζί με τον Κύριο Ιησού Χριστό, ληστή, της πόρνης, η οποία έβρεξε με τα δάκρυά της τα πόδια του Σωτήρα και τα άλειψε με το πολύτιμο μύρο, της μακαρίας Ταϊσίας και του παραλύτου. Να μην χάνουμε την ελπίδα της σωτηρίας μας την τελευταία στιγμή της ζωής μας για μία, ακόμα πιο σύντομη, αλλά γεμάτη πίστη και ελπίδα παράκληση για την άφεση των πολλών μας αμαρτιών. Αμήν.

Πηγή: ΑΓΙΟΥ ΛΟΥΚΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΡΙΜΑΙΑΣ
ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΕΣ
ΤΟΜΟΣ Α´
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ″ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ″